Fietsers afstappen

Verbazend hoe gemakkelijk deze bordjes worden neergezet. Ook in dit geval is er een geweldige omleiding, waar menig officieel fietspad bij verbleekt, maar toch weer zo'n bordje. De verzameling van deze bordjes zou een fraaie verzameling kunnen opleveren. Maar, op fietsersafstappen.nl staat zinvollere content.

Deze gezien langs de spoorlijn Leiden-Alphen, april 2017.

Enkele dagen later op de Ruigekade. dit is idd even afstappen.

Deze kwamen we in mei 2017 tegen langs de Lende (Linde)

Schuiver

Het ene moment ben je de koning van het fietspad, vriendelijk zwaaiend en knikkend naar alle bewonderaars. Het volgende moment schuif je op je kant over het fietspad. Dan lig je hulpeloos op je zij, als een gestrande walvis. proberend alles weer op een rijtje te krijgen. Intussen je voeten uit de spd-pedalen wurmend.  Bezorgde passanten stromen van alle kanten toe om je uit je benarde positie te bevrijden. Gelukkig kon ik dat in dit geval zelfstandig. Enigszins wankelend kwam ik overeind. De uiterlijke schade aan de fiets viel mee.
Wat was er mis gegaan? In mijn nimmer aflatende pogingen een zo vloeiend mogelijke lijn te volgen en daarbij tot het randje te gaan, had ik met mijn rechtervoorwiel heel licht een stoepje geraakt, en voor ik het wist was het weer mis. Weer, want het gebeurt toch zeker 1x per jaar dat ik een schuiver maak. Meestal door een foute inschatting van de spoorbreedte, vermoedelijk door de naar beneden toe in breedte uitlopende wielen.
Afijn. Ik tilde de fiets op de stoep, inspecteerde nogmaals de fiets, probeerde even of ik nog kon trappen. Dit bleek niet het geval te zijn. De ketting was er af. Dus wurmde ik me met mijn hoofd in de fiets, en trok de ketting er weer op. Vervolgens kon ik wegrijden. Naar de omstanders geruststellende gebaren makend.
De dagen erna speelde mijn borstkas steeds meer op. Ik had blijkbaar toch een lichte kneuzing opgelopen. Is me ook al vaker gebeurd. Last met niesen en diep inademen, lastig bij het hardlopen dus. Na het weekend werd het snel beter. Weer aan serieuze problemen ontkomen.
Benieuwd wanneer de volgende kantelpartij komt.

ik nader de plaats des onheils

hier ging het mis

het trieste resultaat

Dagje Wereldfietsbeurs in Bussum

Heen: 59.7 km, terug 57.3

Vandaag met Reinier van Rij naar de Wereldfietsbeurs in Bussum geweest. Het was heerlijk weer, fris, in de morgen wat gesluierde zon, in de middag volledig blauw.
De fietsroute was van hoge kwaliteit: brede paden, prima asfalt, en weinig stoplichten. We voelden ons na maanden herfst- en winterweer, als veulens in de wei.
Niet dat ik nu plannen heb in de richting van een tocht ver weg.Maar dromen over die zaken, en meemaken wat anderen meemaken is altijd leuk.
Het was dus vooral sfeerproeven, enthousiaste mensen zien, die hun passie willen delen. En die prachtige verhalen en verslagen hebben gemaakt. De centrale tafels waren ingeruimd voor de reizigers, aan de randen stonden ook bedrijfjes met hun fietsen en materialen.
Samen met Anko heb ik 1 lezing meegemaakt, die van een reis door voormalig Joegoslavië. Vooral het verhaal over Albanie bleef me bij. Mooie, maar eindeloos kronkelende wegen, stil, vriendelijke mensen.
Bij het maken van dit blog bleek dat ik 30 foto's van onderweg heb gemaakt, maar 0 van de beurs zelf. Niet echt handig bij een verslag.

Een YT-aanrader voor om een idee te krijgen van fietsen in Rusland van Frans de fietser. https://www.youtube.com/watch?v=OsGYikNlWO8&list=PLzhxV5IkfUoLCTBb6xbvV5k7Ocz2y_pMi

vertrek Leiderdorp		's Graveland
over de 'hei' naar Hilversum	en door't bos
hier woonden opa en oma van Reinier		brug over de Does in Leiderdorp

Mango ophalen na groot onderhoud

Maandag 27/2 vrij genomen. Na een weekend Scheerwolde kon ik mooi de fiets ophalen. De fiets is een week bij VM geweest. En grondig onderhanden genomen. Alle gaten zijn gedicht. De verlichting, richtingaanwijzers weer hersteld, en de kettingloop idem.
Toen ik aankwam was Allard er. Allard zei dat zelfs ik het verschil zou moeten merken. Ik maakte een proefrondje, dwz een minimaal blokje om. De fiets reed uitstekend.
Helaas was de weersverwachting slecht, 90% regenkans, en ca 6 mm. Het plan om terug te rijden was daardoor niet zo aantrekkelijk. Bovendien was de wind fors en ZW dus tegen. Wilma wilde me echter brengen tot eind van de Vogelweg. Waardoor nog maar 70 km overbleef. Dus de fiets achterin de Focus en afgezet bij de A27. De wegsituatie was weer eens veranderd, waardoor je niet vanaf de Vogelweg rechtdoor de Hout in kon rijden met auto om dan rustig uit te laden. Maar goed, even verder lukte dit dan wel. Dus om 10.30 op weg. Het fietsen ging prima. Bij Almere Haven even een omleiding moeten nemen, dwz van de dijk af, maar dit was niet lang, en goed aangegeven. Fantastisch was de nieuwe doorsteek onder de A6 door naar de Hollandse Brug. Mooi asfalt, lekker doorrijden. Iets waar ik me altijd als ik over de A6 reed, en de waanzinnige wegverbredingen en nieuwe wegaanliggingen bezag, zorgen over had gemaakt. De fietser was niet helemaal vergeten in dit asfaltgeweld.
Verder verliep de tocht vlekkeloos, na Weesp langs het ARK, en dan via Baambrugge, de Zuwe, naar Leiderdorp.

Rammel en aflopende winter

Sinds anderhalve week een vervelende rammel in de Mango. Het is volkomen onduidelijk waar het vandaan komt. Van achter of voor? door de klankkastwerking niet te achterhalen. Afgelopen weekend was Wilma een dagje weg. Mooie gelegenheid om in de comfortabele huiskamer een oorzaak te achterhalen. De fiets op de tafel getild, en op de stoel gaan staan. Foute actie natuurlijk. Op een gegeven moment ging de Mango rijden, en in een reflex probeerde ik hem te pakken. De stoel kantelde en ik schraapte met mijn been langs de stoel. Net zoals 3 jaar eerder toen ik op een muurtje wilde springen, leidde dit ook nu tot een opengehaald scheenbeen. Minder erg dan toen, maar toch maar even langs de huisartsenpost om de boel te laten schoonmaken. Anderhalf uur verder kon ik verder, maar helaas zonder succes. Daarom toch maar de afspraak met Dronten gemaak, en de dagelijkse ritjes met een onheilspellende rammel gemaakt. De fiets reed net zo soepel als normaal. Het gevaar in zo'n situatie is dan dat je er aan gaat wennen en op een goede dag met de brokken komt te zitten. Daarnaast is het na 2 jaar so wie so hoog tijd voor een periodieke onderhoudsbeurt. Een stapeling van allerlei kleine ongelukjes bij elkaar hebben er toe geleid dat ik nu rond rijd in een met ducktape bij elkaar gehouden fiets die rammelt, geen optimale verlichting / claxon heeft, enz enz.
De afgelopen week zijn de dagen merkbaar gaan lengen. Het fietsen gaat vooral psychisch dan zoveel makkelijker. OK, het is nog donker als ik om 7.20 wegrijd, en al weer donker als ik om 18.30 weer terug ben, maar ik zie het in de fiets al lichter cq donker worden. Het lijkt dat de energie toeneemt het de lengte van de dag. Net als de zin in het fietsen.
Dagelijks geniet ik van het geluid van de Schwalbe Greenguards. Vooral op glad asfalt hoor je een heerlijk gezoem. En zelfs op de keien voelt het beter aan dan de marathons waar ik jarenlang lekvrij mee heb gereden.
Waar ik ook blij van word, zijn de verlichtings/reflectielampjes in de as van het superdonkere Croneteijnparkfietspad. Geen verlichting, geen reflectiestrepen langs de randen, dus vroeger zat ik nogal eens naast het fietspad. met deze oplossing weet ik precies waar ik rijd. Veilig en fraai. Iets anders is de aanpassing van de fietspad-stoplichten op het kruispunt van de van der Made weg / Fortunalaan. Die nu (meestal) op groen springen als die van de hoofdbaan ook op groen staan. Dit was de reactie van gemeente Leiden op een Fietsersbondmelding via de kaart.
Deze zaken compenseren de frustratie tgv de vruchteloze pogingen iets te laten verbeteren in de gemeente Leidschendam / Voorburg. Slecht wegdek, onlogische oplossingen voor de fietser. Jarenlang corresponderen met de ambtenaar leidt tot niets. Elke brief wordt netjes, maar met nietszeggende inhoud beantwoord. Kluitje in het riet. Zonde van mijn tijd, en die van het gemeenteapparaat.
Wat was er nog meer vermeldenswaard? Natuurlijk, de leuke ontmoetingen. Peuters die onderweg naar school blijven staan, opgetild worden, en door de ouders gewezen worden op dat rare autootje. Dan nagezwaaid worden. De stoplichtgesprekken in de regen met collega-fietsers. De dagelijkse groet van de man die zijn hond precies uitlaat, en van de mevrouw die het verkeer regelt bij een basisschool. Wat denken zij als ze mij zien? De portiers bij het Winstonhotel. die altijd een sigaretje staan te roken als ik langskom.
Intussen ben ik de 65.000 gepasseerd. Benieuwd hoe ver ik kom met de Mango. En wat het eventueel daarna wordt. De prijs van een vervanger is me op de dit moment te hoog. Plus dat de staat te snel verslechtert. Een 2-wielligfiets lijkt me ook wel wat. Tenslotte regent het bijna nooit.
En ze zijn goed te betalen. Het luie liggen is iets waarvan ik het voordeel en gemak niet meer wil missen. Het trekt je altijd over de streep, je wordt niet moe, enz enz.
We zullen zien. Eerst maar eens kijken hoe de Mango uit de beurt komt.

Tijd voor bandenwissel

Na 20.000 km kwam het blauw er door. De Marathon Plus is nu vervangen door de Marathon Green Guard. Wat goedkoper. Ik heb de indruk dat het rijcomfort iets groter is. Vooral op de abominabele wegdek op diverse plekken Leidschendam merk ik het verschil. Het mooie sonore bromgeluid dat ze maken is prachtig. Nu nog hopen dat ik er even lang mee doe, en even weinig lekke banden heb als met de Plus.

08/11/2016 Aanrijding met fietser

Dinsdag 8/11/2016, bijna thuis, donker, regenachtig, te gejaagd, en het ging weer mis.
Ik nam de bocht naar rechts, wilde nog het groene licht meenemen, ik vermoed dat ik daarbij op de verkeerde weghelft kwam, en de tegemoetkomende fietser die mijn kant op wilde, over het hoofd heb gezien, en vervolgens raakte. In de situatieschets onder ben ik rood, en het kruis stelt de aanrijding voor.
Alles gaat dan erg snel. Voor je beseft wat er gebeurt heb je elkaar geraakt. Ik begon hevig te vloeken, en voortdurend 'sorry' te roepen, en stapte uit, keek naar het kromme voorwiel van de fietser, en verbaasde me erover dat, ondanks de geringe snelheid, zo'n wiel zo vervormd kon zijn. Tegelijk merkte ik op dat het een mooie, ouderwetse, degelijk uitziende fiets was, en hoe jammer dit was. De tegenpartij, een rustige jongeman, zei weinig, vroeg hoe het mij was, en de Mango. Voorbeeldig.
Ik nam gelijk alle schuld op me, enerzijds uit opluchting dat er geen letsel was, en het toch allemaal mee leek te vallen, anderzijds uit de behoefte alles zsm achter me te laten, en tenslotte uit het vermoeden dat ik ws ook de veroorzaker was. Ik vroeg nog of hij nu een afspraak misliep oid, maar dat ging allemaal wel. Dus hulp bij vervoer was niet nodig.
We wisselden gegevens, dwz, een mobiel nummer uit, en de volgende dag kon ik hem het schadebedrag uitbetalen.
Ongelooflijk hoe prettig zoiets dan kan verlopen.
De Mango kreeg er weer een schade bij, maar ik kon er gewoon mee verder rijden, en de rol ducktape is nog lang niet op. Hopelijk nog weer wat wijzer.