Vorige week via MP een boek verkocht. Incl bezorging € 10,-. Dan blijft er na de bezorgkosten niet veel meer over. Daarom maar besloten zelf voor PostNL te gaan spelen.
Maar eerst moest ik nog verder met het kettingakkefietje. Kuipstoel eruit gehaald, foto gemaakt en naar VM gestuurd, ter beoordeling: alles zat goed meldde Theo. fijn maar ook jammer, wat was het dan geweest? Alles maar eens schoongemaakt, stukjes papier, scheppen aangekoekt zand, enz verwijderd. Vervolgens een proefritje naar de Winkelhof, gelijk zuivel ingeslagen. En geen rare dingen gemerkt, het schakelen ging ook weer goed zo leek het. Daarom maar besloten de tocht naar Rotterdam aan te vangen. Gelukkig was het weer prima. En, erg leuk, je komt nog eens op plekken waar je op de fiets nog nooit geweest bent. Via de onvolprezen planner van de fietsersbond kom je precies waar je moet zijn. De berekende route was uitgelezen voor een mango. Grote delen uit prachtig glad asfalt, breed, weinig rare bochten. Hulde voor de provincie voor de fietspaden tnv en tzv Benthuizen, en voor de gemeente Rotterdam voor het rode asfalt. Natuurlijk wel een paar keer fout gereden, het blijft lastig om op volle snelheid altijd de goede beslissing te nemen. Zie de slurfjes in de track. Terug nog even de via de markt in Leiden om wat fruit en gezelligheid te halen.
zaterdag 30 mei 2015
Personeelsuitje
Afscheid nemen van fijne collega's is nooit leuk, maar je wilt en moet er wel bij zijn. Deze keer in een vdV in Nootdorp langs de snelweg. En, je zult het altijd zien; je hebt nooit wat aan je Mango, maar als je haast hebt, en ergens op een bepaalde tijd moet zijn, en er komt net een bui langs, dan gebeurt er wat. 's Ochtends sloeg de ketting al een paar keer over, en 's middags, op weg naar, liep de ketting eraf, of was hij gebroken? In de stedelijke omgeving kon ik de fiets niet behoorlijk op zijn kant leggen, dus dan maar met de kop in het vooronder, en de ketting er weer op leggen. Helaas was de spanning eraf. Telefoontje naar Theo: kijk eens naar de spanner voorin? En magic, even aanraken, er klikte iets, als een schouder die weer in de kom schiet, en de spanning was er weer. 't schakelen ging nog niet lekker, daarom onderweg naar Nootdorp, maar zo weinig mogelijk geschakeld. Uiteindelijk een halfuurtje te laat, en met zwarte handen, gearriveerd, ruim op tijd nog voor het praatje en de overdadige visschotels.
's avonds, verzadigd, rustig naar Leiderdorp gefietst, nog een klein buitje oppe kop, maar de ketting hield het.
's avonds, verzadigd, rustig naar Leiderdorp gefietst, nog een klein buitje oppe kop, maar de ketting hield het.
zaterdag 16 mei 2015
Retourtje Mei Wah
Het was weer tijd voor overleg; Wong Kee was helaas gesloten, maar gelukkig is er ook nog Mei Wah aan het Buikslotermeerplein. Onderweg langs Lisse om wat op te halen.
zondag 5 april 2015
Afzethek vervolg
Na een kleine 3 maanden is er een vervolg op dit bericht. De schade zal vergoed worden. Meer nog dan met het bedrag ben ik blij dat je als burger toch nog je recht kan krijgen, cq dat een overheidsinstelling zich aangesproken voelt en zijn verantwoordelijkheid neemt. In deze tijden van bezuiniging en afhouden is dit een positieve ontwikkeling.
zaterdag 4 april 2015
Rondje Dronten - Drie - Leiderdorp
Onlangs wilde ik de remmen wat afstellen. Dit lukte niet goed, en nu niet door onkunde. Bij een kijkje in het vooronder bleek dat één van de remkabels gebroken was, van de andere bleek de buitenkabel ook al door. Hoog tijd voor een bezoekje aan Velomobiel.
Begin van de week was de weersvoorspelling voor vrijdag nog 'regenachtig', verderkomend in de week werd de voorspelling steeds positiever. Daarmee verviel de belangrijjkste reden niet op de fiets te gaan. Dat betekende alsnog snel de spullen voor een 2 daagse tocht bij elkaar grissen: tent en slaapzak, lidmaatschapskaartje van de natuurkampeerterreinen, en overbodige zaken die ik dagelijks meesleep op de w-w tocht eruit te halen. Minimaal gereedschap mee, veel verder dan bandenplakken en lagen ducktape aanbrengen kom ik toch niet. En, sinds kort ben ik lid van de wegenwacht voor fietsers. Die hebben ook een prima service als het niet snel gerepareerd kan worden. Ik houd er niet zo van laat op weg te gaan, in dit geval 10.30, maar eigenlijk was het wel eens goed te kijken hoe het loopt, enig belangrijke was voor 16.00 in Dronten te zijn, ivm de geschatte reparatietijd van 1 uur, en in de hoop dat er geen rijen wachtenden voor me waren.
Op het laatste moment dus ook een aantal tracks gedownload van de FiBo, voor diverse scenario's. En voor de zekerheid naast mijn Oregon 600 ook de Etrex 30 mee. Dit omdat ik niet zeker meer wist hoe lang de Oregon met de batterijen toe kon.
Eigenlijk had ik verwacht weer via de Vogelweg gestuurd te worden, maar onderweg bleek dit niet het geval. De route ging over een prachtig pad vanaf Almere Buiten tussen de Oostvaardersplassen en de hoge (of Lage?) Vaart. Enige nadeel: redelijk lang stuk Almere. 5 km voor Dronten bleek het fietspad te zijn afgesloten, waardoor ik een wegje tussen de akkers moest volgen om niet gigantisch om te rijden. Ik was even bang dat het zou eindigen op een erf, zo leek het althans, maar gelukkig kwam ik daar weer op de openbare weg. Maar niet eerder dan nadat de boerin me ter verantwoording had geroepen 'dit is een privé-weg', ik legde de situatie uit, merkte ook op dat ik nergens een 'eigen weg - bordje' o.i.d had gezien, en toen was het prima verder.
Bij Velomobiel aangekomen iets na half vier bleek Theo de laatste hand te leggen een spoedgevalletje. Mijn kabels waren toen snel gefixed, en ik ging door naar de Staatsbosbeheercamping in Drie. Ik had van Theo nog een stuk verpakkingsplastic meegekregen, omdat ik mijn matje noch folie bij me had. De route leidde via het Harderbos. Erg leuk pad, achteraf pas bedacht dat ik eigenlijk via Elburg had willen rijden, zo een groter stuk Veluwe meepakkend.
De zandpaden vlak bij Drie vielen me niet mee. Hard zand, nietopvallende kuilen, zodat ik inwendig licht vloekend naar de camping kroop.
De bezetting daar was goed. Ondanks het niet-fantastische weer, het was nog best fris. Er brandde een gGezellig kampvuurtje op deze mooie rustige camping.
Omdat ik de kookspullen niet bij me had gestoken, ging ik toen het tentje stond en de slaapzak uitgerold was om zo in te springen, naar het Boshuis, dat me bij aankomst al een heerlijke uitspanning had geleken. Binnen bleek dit inderdaad een uitermate gezellige zaak te zijn. Uit budgettaire overwegingen liet ik het bij een boeren-groentesoep met stokbrood.
's Nachts werd ik wakker van het geluid van regen op het tentdoek. Dit hield me verder uit de slaap, samen met de kou die toch doorkwam vanuit de bodem, ondanks een bed van bladeren. Bij het eerste licht ging ik eruit, het werd gelukkig net droog, de tent was snel opgeruimd, de Mango was nog droog van binnen, (meevaller), en ik nam een heerlijke warme douche, waar ik enorm van opknapte. Om 8.00 kon ik op pad.
Vervolgens was het mooi fietsen door Veluws landschap naar Garderen, (stukje oost). Bij de Coop even wat mondvoorraad ingeslagen, en toen weer west naar Putten. Erg mooi stuk fietspad naast een even mooie autoweg. Dwars door Putten en langs strand Nulde naar het zuiderzeepad. Robbelig asfalt hier, en erg smal. Verder via Spakenburg, Hilversum, (lekker kopje koffie bij de Shell), Kortenhoef, prachtig uitzicht op de 'Wijde Blik' links en de Ankeveense plassen / bossen rechts, want intussen was het een open weertype geworden, met zon, wind en wolken. Omdat de route vanaf daar uit lekker lange stukken liep het tempo weer wat op, en kon ik doorbellen dat de verwachte aankomst toch een uurtje eerder dan eerder verwacht zou worden. ook het stuk door de Vinkeveenseplassen was heerlijk om te fietsen. En toen het fietspad vlak voor Mijdrecht ook klaar bleek (eerder moest ik daar nog ca 2 km omfietsen, maar nu dus gewoon door) kreeg mijn zelfvertrouwen en helemaal een boost. Zelfs het ingehaald worden door 2 racefietsers kon daar niets aan veranderen). De hobbel Niewveen werd makkelijk genomen. Van de FiBo route met veel drempels javascript:void(0);en een niet-VM bestendig autoblokkadehek wist ik handig af te wijken, om hem even handig weer op te pikken.
Verrassend hoe fit je dan uit je fiets stapt. Een beetje houterig wel, maar om nou te zeggen dat ik in elkaar van vermoeidheid, absoluut niet.
En je hoofd wordt heerlijk leeg, je krijgt verse ideeën, en zin om dingen aan te pakken. Zonder dat dat er zoveel zijn dat het een chaos wordt in je kop. De gratis extra van zo'n reparatietocht.
Begin van de week was de weersvoorspelling voor vrijdag nog 'regenachtig', verderkomend in de week werd de voorspelling steeds positiever. Daarmee verviel de belangrijjkste reden niet op de fiets te gaan. Dat betekende alsnog snel de spullen voor een 2 daagse tocht bij elkaar grissen: tent en slaapzak, lidmaatschapskaartje van de natuurkampeerterreinen, en overbodige zaken die ik dagelijks meesleep op de w-w tocht eruit te halen. Minimaal gereedschap mee, veel verder dan bandenplakken en lagen ducktape aanbrengen kom ik toch niet. En, sinds kort ben ik lid van de wegenwacht voor fietsers. Die hebben ook een prima service als het niet snel gerepareerd kan worden. Ik houd er niet zo van laat op weg te gaan, in dit geval 10.30, maar eigenlijk was het wel eens goed te kijken hoe het loopt, enig belangrijke was voor 16.00 in Dronten te zijn, ivm de geschatte reparatietijd van 1 uur, en in de hoop dat er geen rijen wachtenden voor me waren.
Op het laatste moment dus ook een aantal tracks gedownload van de FiBo, voor diverse scenario's. En voor de zekerheid naast mijn Oregon 600 ook de Etrex 30 mee. Dit omdat ik niet zeker meer wist hoe lang de Oregon met de batterijen toe kon.
Eigenlijk had ik verwacht weer via de Vogelweg gestuurd te worden, maar onderweg bleek dit niet het geval. De route ging over een prachtig pad vanaf Almere Buiten tussen de Oostvaardersplassen en de hoge (of Lage?) Vaart. Enige nadeel: redelijk lang stuk Almere. 5 km voor Dronten bleek het fietspad te zijn afgesloten, waardoor ik een wegje tussen de akkers moest volgen om niet gigantisch om te rijden. Ik was even bang dat het zou eindigen op een erf, zo leek het althans, maar gelukkig kwam ik daar weer op de openbare weg. Maar niet eerder dan nadat de boerin me ter verantwoording had geroepen 'dit is een privé-weg', ik legde de situatie uit, merkte ook op dat ik nergens een 'eigen weg - bordje' o.i.d had gezien, en toen was het prima verder.
Bij Velomobiel aangekomen iets na half vier bleek Theo de laatste hand te leggen een spoedgevalletje. Mijn kabels waren toen snel gefixed, en ik ging door naar de Staatsbosbeheercamping in Drie. Ik had van Theo nog een stuk verpakkingsplastic meegekregen, omdat ik mijn matje noch folie bij me had. De route leidde via het Harderbos. Erg leuk pad, achteraf pas bedacht dat ik eigenlijk via Elburg had willen rijden, zo een groter stuk Veluwe meepakkend.
De zandpaden vlak bij Drie vielen me niet mee. Hard zand, nietopvallende kuilen, zodat ik inwendig licht vloekend naar de camping kroop.
De bezetting daar was goed. Ondanks het niet-fantastische weer, het was nog best fris. Er brandde een gGezellig kampvuurtje op deze mooie rustige camping.
Omdat ik de kookspullen niet bij me had gestoken, ging ik toen het tentje stond en de slaapzak uitgerold was om zo in te springen, naar het Boshuis, dat me bij aankomst al een heerlijke uitspanning had geleken. Binnen bleek dit inderdaad een uitermate gezellige zaak te zijn. Uit budgettaire overwegingen liet ik het bij een boeren-groentesoep met stokbrood.
's Nachts werd ik wakker van het geluid van regen op het tentdoek. Dit hield me verder uit de slaap, samen met de kou die toch doorkwam vanuit de bodem, ondanks een bed van bladeren. Bij het eerste licht ging ik eruit, het werd gelukkig net droog, de tent was snel opgeruimd, de Mango was nog droog van binnen, (meevaller), en ik nam een heerlijke warme douche, waar ik enorm van opknapte. Om 8.00 kon ik op pad.
Vervolgens was het mooi fietsen door Veluws landschap naar Garderen, (stukje oost). Bij de Coop even wat mondvoorraad ingeslagen, en toen weer west naar Putten. Erg mooi stuk fietspad naast een even mooie autoweg. Dwars door Putten en langs strand Nulde naar het zuiderzeepad. Robbelig asfalt hier, en erg smal. Verder via Spakenburg, Hilversum, (lekker kopje koffie bij de Shell), Kortenhoef, prachtig uitzicht op de 'Wijde Blik' links en de Ankeveense plassen / bossen rechts, want intussen was het een open weertype geworden, met zon, wind en wolken. Omdat de route vanaf daar uit lekker lange stukken liep het tempo weer wat op, en kon ik doorbellen dat de verwachte aankomst toch een uurtje eerder dan eerder verwacht zou worden. ook het stuk door de Vinkeveenseplassen was heerlijk om te fietsen. En toen het fietspad vlak voor Mijdrecht ook klaar bleek (eerder moest ik daar nog ca 2 km omfietsen, maar nu dus gewoon door) kreeg mijn zelfvertrouwen en helemaal een boost. Zelfs het ingehaald worden door 2 racefietsers kon daar niets aan veranderen). De hobbel Niewveen werd makkelijk genomen. Van de FiBo route met veel drempels javascript:void(0);en een niet-VM bestendig autoblokkadehek wist ik handig af te wijken, om hem even handig weer op te pikken.
Verrassend hoe fit je dan uit je fiets stapt. Een beetje houterig wel, maar om nou te zeggen dat ik in elkaar van vermoeidheid, absoluut niet.
En je hoofd wordt heerlijk leeg, je krijgt verse ideeën, en zin om dingen aan te pakken. Zonder dat dat er zoveel zijn dat het een chaos wordt in je kop. De gratis extra van zo'n reparatietocht.
donderdag 5 februari 2015
Sneeuw
Toen ik vanochtend uit het raam keek, zag ik sneeuw. Absoluut onverwacht. Je hoort het ook niet vallen, zoals dat met regen wel het geval is. De vraag die direct rijst, is dan, kan ik fietsen? Je vraagt je dan af, hoe is het nu, en hoe is het vanmiddag? Is er gestrooid, geschoven wordt er so wie so niet meer. En, heb ik tijd om als het toch niet gaat, nog terug te keren en met de auto te gaan, of kom ik dan in een file terecht, en te laat? Zo in het donker is het altijd meer afschrikwekkend dan bij licht. Intussen weet je dat je door verse sneeuw meestal goed heen komt, mits niet te dik (3 cm?).
Ik was op tijd, (half 7), dus: niet geschoten is altijd mis, en daarom gewoon gegaan. De steeg uit, bleek de laag niet de dik te zijn, enkele cm's inderdaad, en er was goed door te rijden. De fietsbrug over de Oude Rijn was weer te steil, 1 m voor de top stond ik stil, en moest me laten zakken, en te voet duwend erover. Het fietspad op de Hoge Rijndijk bleek gestrooid, en was prachtig zwart. Langs de Vliet was de weg over een breedte van 1,5 meter gestrooid, dat gaf dus een heel smal fietspad.
.jpg)
Dat volgde ik, en ging bijna de mist in, toen het spoor bij de Vlietlanden aangekomen van de weg afweek omdat de strooiwagen daar een cirkel had gedraaid (andere gemeente, dus stoppen). In eerste instantie volgde ik de zwarte strook, tot ik merkte dat dat mis ging. Snel terug naar de weg, die vanaf daar door de Vlietlanden besneeuwd bleef. Het trappen ging daar toch behoorlijk zwaar, en hier en daar glibberde het achterwiel weg. Niettemin was het een prachtige tocht, lekker fris, en met een mooie lucht met maan en sterren, zelfs in de verlichte Randstad is dat nog. Bij de Knip wordt het fietspad weer een wegje, en was er weer gestrooid. De rest van de route ging zo, dus al met al maar een 10 minuten langer onderweg geweest dan normaal. Terug was bijna hetzelfde verhaal, ik had verwacht dat de sneeuw in de Vlietlanden nu wel weg zou zijn, maar deze was weer opgevroren, wat lastig rijden is. Volgens het KNMI is het voorlopig wel weer gedaan met de sneeuw.
.jpg)
Ik was op tijd, (half 7), dus: niet geschoten is altijd mis, en daarom gewoon gegaan. De steeg uit, bleek de laag niet de dik te zijn, enkele cm's inderdaad, en er was goed door te rijden. De fietsbrug over de Oude Rijn was weer te steil, 1 m voor de top stond ik stil, en moest me laten zakken, en te voet duwend erover. Het fietspad op de Hoge Rijndijk bleek gestrooid, en was prachtig zwart. Langs de Vliet was de weg over een breedte van 1,5 meter gestrooid, dat gaf dus een heel smal fietspad.
Dat volgde ik, en ging bijna de mist in, toen het spoor bij de Vlietlanden aangekomen van de weg afweek omdat de strooiwagen daar een cirkel had gedraaid (andere gemeente, dus stoppen). In eerste instantie volgde ik de zwarte strook, tot ik merkte dat dat mis ging. Snel terug naar de weg, die vanaf daar door de Vlietlanden besneeuwd bleef. Het trappen ging daar toch behoorlijk zwaar, en hier en daar glibberde het achterwiel weg. Niettemin was het een prachtige tocht, lekker fris, en met een mooie lucht met maan en sterren, zelfs in de verlichte Randstad is dat nog. Bij de Knip wordt het fietspad weer een wegje, en was er weer gestrooid. De rest van de route ging zo, dus al met al maar een 10 minuten langer onderweg geweest dan normaal. Terug was bijna hetzelfde verhaal, ik had verwacht dat de sneeuw in de Vlietlanden nu wel weg zou zijn, maar deze was weer opgevroren, wat lastig rijden is. Volgens het KNMI is het voorlopig wel weer gedaan met de sneeuw.
woensdag 4 februari 2015
Rijden in de winter
Het rijden in de winter bevalt me uitstekend. Op het fietspad is het heerlijk rustig. Je hebt vaak een mooie lucht met sterren of een maan, en het is pittig fris. Je zit lekker weggedoken in je fiets, verscholen onder het schuimdeksel. Ondanks een temperatuur van rond het vriespunt kun je toch gewoon in je T-shirt reizen. Je geniet van de stilte en het geluid van de banden. OK, 's ochtends moet ik mezelf wel even overwinnen de koude en vochtige Mango in te stappen, maar als ik eenmaal de steeg uit ben, en de eerste meters op de straat heb gemaakt, is het leed geleden. Hoewel ik minder hard rijd dan in de zomer, lijkt voor het gevoel de snelheid hoger te liggen. Bij gladheid maak ik me minder zorgen dan ik op de tweewieler zou doen. winterse neerslag is tot op zekere hoogte goed te doen, wel merk je dat het rijden direct een stuk zwaarder gaat. ook gesmolten en opnieuw bevroren sneeuw is vervelend. regen en motregen vind ik een stuk minder. het zicht wordt dan zo slecht, met name bij tegenliggers. De afgelopen week echter, met af en toe een bui, is het prima te doen.
Abonneren op:
Posts (Atom)