In Almere-Haven bestudeer ik uitgebreid de GPS. Zal ik door naar een camping in Zeewolde, of naar de Kemphaan, of gewoon maar ergens de tent opzetten? Ik besluit naar de Kemphaan te gaan, omdat die dichtbij is. Helaas blijkt die erg vol te staan. En met de herinnering van de vakantie nog vers in het geheugen, rijd ik door. Zeewolde vind ik nu wat uit de route liggen, en ik heb ook geen zin in schemerdonker aan te komen, omdat ik nog wat van de avond wil genieten, lekker voor het tentje. Dus ik rijd door de Almeerder Hout, speurend naar geschikte plekken. Zonder resultaat. Ik kom op de Vogelweg. En op een kruising met de Gruttoweg vind ik een geschikte plek. Grasveldje, uit het zicht van de wegen. Rust. Ik zet mijn Eureka-Solotentje op. Rol matje en slaapzak uit, en kook nog een maaltje. Uitzicht op wat windmolens en een boerderij. Een sprinkhaan springt in de Mango, en even later er weer uit. Dan wurm ik me in de slaapzak, en ga heerlijk op de Tolino reader lezen. Het gemis van een douche voor de smeer en het klamme zweet neem ik voor lief wegens de rust. Het zal illegaal zijn, maar afgezien van wat lichaamsvocht laat ik niets achter, dus ik heb geen probleem met deze overnachting.
Bij Dronten sla ik rechts af naar Kampen. In Kampen de IJsselbrug over en naar links. Weer even beraad of ik over de brug richting Ens ga, of via Genemuiden. Ik besluit tot Genemuiden, zin in het pontje, en het leuke stadje. Na de pont naar links. Ik kom veel fietsers tegen vandaag, hoewel het een maandag is. Vakantietrekkers, dagjesmensen ook zo te zien. Ik rijd over de oude zeedijk langs Vollenhove, en door naar Blokzijl. Waar het als altijd gezellig druk is. Dan rechtsaf richting Steenwijk. Vlak voor Scheerwolde neem ik nog even een duik in het Steenwijkerdiep om alvast het klamme zweet af te spoelen. Uitgeput kom ik aan. Memorabele tocht. Een volgende keer zal ik vast via Kampen, Harderwijk gaan. Of toch eens via Zeewolde en de Randmeerdijk? Ik herinner me nl. nog van een eerdere tocht het hobbelige klinkerstuk Zeedijk ten noorden van Nijkerk, dat ik toen besloot nooit meer met de Mango te rijden.
Zware tocht? Het zou niet zo hoeven zijn, maar toch voelde het wel zo. Vooral door wat er in het koppie speelde, en vervolgens neersloeg in de benen.
Onderstaande track bevat wat afsnijdingslijnen, waar ik de GPS had uitgezet, wegens 'route bekend en batterijen sparen, achteraf hadden de eneloop+'s het wel volgehouden.