Vrijdag 3/4/143 kon ik mijn hart weer eens ophalen met een lange tocht. Dit was een tijd geleden. Ik vond nooit een goede reden om er eens wat langer uit te gaan mert de Mango. Nu was die er wel: De tandarts in Amsterdam (1e 35 km) moest zijn kroon plaatsen. Verder had ik vorig weekend in Winkel een rugzak laten staan bij de kampeerrecreatiewinkel van Jan Schreur. (2e 65). Ik kon zo ook mijn nieuwe GPS apparaat uitproberen. 8.30 vertrek. De gekozen route liep door Roelofarendsveen; Nieuwe Wetering; en toen vlot verder langs de Ringvaart tot het Amsterdamse Bos. Waar ik weer de Ringvaart over ging, onder een nieuw gigantisch viaduct door. Toen voor het eerst de Nieuwe Meerlaan, die overgaat in de Bosbaanweg gereden. Waar ik me normaal altijd keurig op het door het Bos kronkelende fietspad begeef, nam ik nu de hoofdrijbaan.
Omdat ik wat te vroeg was, kon ik bij een kleermaker aan de Overtoom een knoopje van mijn overhemd laten repareren. Het rijden door Amsterdam is altijd heerlijk. Je met de verkeersstroom meebewegen, het contact met andere weggebruikers en belangstellenden, het rijden over de grachten geeft een ultiem toeristisch gevoel. Een fietskoerier op leeftijd wilde weten hoe hard hij wel niet kon, de gebruikelijke vraag.
Achter het CS ging ik met de pont naar Buiksloot, en toen westelijk langs het Noordhollandskanaal. En via Purmerend, ZO Beemster, Spierdijk, naar Winkel. Ik begeep nu waarom er zoveel VM's in Noordholland zijn: je kan meest ongestoord (wat heet) doorrijden.
De rust wordt even verstoord.
In Winkel even met Jan Schreur gesproken, mezelf als vrijwilligcamperchauffeurvoorbeurzenenzo aangeboden, en even over de parkeerplaats met x-de hands campers, busjes, enz gelopen. Om het eeuwige plan van 'hoe zou het zijn in een camper(tje) naar Engeland of Scandinavië te gaan concreter te maken. En Jan weet hier alles van. Maar voorlopig blijft het nog even luchtfietsen.
Terug dezelfde route gegaan. Het was te laat om via de duinen terug te rijden. En zo kon ik nog even aan bij Anko, om een kop thee te halen, en weer eens bij te kletsen.
De Oregon 600 deed het prima. Enige nadeel tov de Etrex Venture Cx die ik ook nog steeds heb, is dat hij veel korter met zijn batterijen doet. Maar de snellere ontvangst, het grotere schermpje, en het touchscreen, en de Windows-sleepfunctie voor de communicatie met je pc, compenseren dit zeker.
's Avonds om 20.00 weer terug in Leiderdorp.
Om er even helemaal uit te zijn, en de gedachten even te kunnen bepalen, ga ik met de Mango naar Noordwolde. Wilma is daar met de auto heen, heeft de tent al helemaal opgezet. Om precies te zijn, op de Nivoncamping 'de Meenthe'. Ouderwets simpel terreintje voor de echte liefhebber.
De heentocht verloopt via Amsterdam, voor een bezoekje aan de tandarts. Dankzij de planner van de fietsersbond en de Etrex verloopt het volgen van de route prima. Alleen benoorden Lelystad kies ik de weg aan de verkeerde (oostkant) van de dijk. Waar ik pas na kilometers achter kom. Geen zin hebbend om weer terug te fietsen sleur ik de fiets de dijk over. Ik heb geluk met het weer, want waar ik langs rijd zie ik natte straten, maar ik houd het droog.
Vanaf Ossenzijl heeft de routeplanner een zeer toeristische route voor me in petto. Hobbelpaadje van krap 85 cm breed, zodat ik af en toe in de berm zit. Rijdend langs de Lende (Linde?) tot ik de spoorlijn Zwolle-Leeuwarden kruis, en dan via de Hoeve naar Noordwolde. Onthaald door geinteresseerde kampeerders. We eten met uitzicht op het terreintje. Het gekwaak van kikkers en gegak van ganzen gaat de hele avond door.
De terugtocht verloopt minder vlot. Ik stop veel om te kijken, foto's te maken, of op de route te studeren. Ik had geen terugtocht laten plannen door de planner, en dat wreekt zich. Nu ik moe word, slaat de besluiteloosheid sneller toe, dus bij (te) veel splitsingen tuur ik op de kaart, en sta te wikken en te wegen. In Nagele stap ik uit, om bij de Coop de Wit even wat in te slaan. De cassiere (m) biedt een luisterend oor, zodat ik onbewust een rij geduldig wachtende klanten bij de kassa veroorzaak. Boven op de Ketelbrug heb ik een lekke band, en onder aan de Ketelbrug zie ik verderop 2 gele velomobielen staan; omdat ik er enigszins doorheen zit, rijd ik door. Ik besluit nu niet zoals op de heenweg de route onderlangs de windmolens te nemen, maar oostelijk van de snelweg te blijven, en volg de LF20 tot Lelystad. Die voert via een soms heel smal pad, dat hier en daar ook door vee wordt gebruikt. Een groepje hokkelingen draaft een paar honderd meter lang voor me uit. Bij het veerooster gekomen houden ze stil, en draaien zich om. Ik passeer voetstaps, en de beesten blijven rustig.
De IJsselmeerdijk rijdt prima, ik houd een rustig tempo aan, trek het schuimdeksel over me heen, want de tegenwind is behoorlijk fris, en het voelt knusser aan. Mooi uitzicht op de Oostvaarders- en Lepelaarplassen.
Bij Abcoude kom ik langs het Gein in een kleine file. Oorzaak is een ongeval, waardoor het verkeer gestremd is. Behalve voor fietsers. Ik rijd langs een auto die op de kop ligt, en een die zwaar gehavend dwars in de berm staat.
Half zeven pas ben ik thuis. Veel langer onderweg dan gisteren, ondanks de kortere en snellere route. Tegenwind, vermoeidheid en het ontbreken van een route eisen hun tol. Maar na afloop kijk ik terug op een heerlijke 2 dagen.
Tijdens onze vorige wandeling op LAW11, de grenswandeling, viel ons op hoe mooi deze streek is. En vatten we het plan op snel eens terug te komen. Dat werd dus het 'weekend' van Hemelvaart, om precies te zijn donderdag op vrijdag. Donderdag 2/6 vertrekken we om 10.30 uit Leiderdorp. We rijden via Breda naar Strijbeek, ZO van Breda. We lunchen daar aan een ven van Staatsbosbeheer, het Patersmoer.
Ymte Jan, Wieger en Wilma maken even een rondje rond het ven. Er lopen schapen rond, die net worden geschoren.
Na het eten zetten we de auto even verderop, t.o. een boerderij op een stuk braak land. Vandaar lopen we naar de paalcamping. Er staat niets aangegeven, dus lopen we puur op de GPS. We nemen de verkeerde aanlooproute, en moeten over een weiland traverseren, hierbij enkele prikkeldraadversperringen nemend. Er staan een paar jonge koeien. Later blijken ze over het prikkeldraad heen te kunnen springen, dat dit weiland scheidt van de pc. De pc ligt fantastisch op een open plek in het bos, vlakbij een weiland met koeien. In het midden staat een paal, waarop helaas geen pomp is aangesloten.
We vertrekken naar 't Zand, Alphen, een dagrecreatieterrein. Je kan er gratis je auto kwijt. Er is een grote plas, met strand. We zoeken een rustig plekje. Dan lezen, zwemmen, en in de bakkende zon liggen. Om een uur of vijf gaan we weer terug. Als we terugkeren bij de tenten, zijn er intussen nieuwe gasten gearriveerd. Eén groep gaat na het eten weg, één tentje blijft over. Als we later de verhalen van overvolle campings horen, mogen we niet mopperen.
We koken groentesoep. Na het eten wordt er 'set' gespeeld. Vroeg naar bed. Het muskietengaas van de tent houdt de muggen buiten. Wilma heeft last van de harde grond, het matje is niet echt genoeg. Ikzelf slaap goed. Het nieuwe tentje bevalt prima, is redelijk hoog, mede doordat hij enkeldaks is.
De volgende dag worden we tussen 7.00 en 7.30 wakker. Na het ontbijt pakken we de zaak op. Dit gaat een stuk sneller, dan bij een volledige kampeerverhuizing. We gaan naar de auto, laden daar onze spullen in, en maken een wandeling door de Strijbeekse Heide. Een mooi gebied, met een paar vennen. Eén ven ligt vol met kikkers, die luid kwaken. Een klein type, met grote kwaakblazen. Rondom dit ven vinden we veel zonnedauw, althans een kleine versie hiervan. Op enkele plantjes zitten luizen vastgekleefd. Hoewel de wandeling niet lang is, ben ik aan het eind behoorlijk op. Mede door de warmte, het lopen door het mulle zand. Bij de auto aangekomen komen we weer bij met een glas diksap (geconcentreerde appelsap met spa rood, net rivella).
Ik heb de Mango nu ruim 2 jaar, en het is tijd voor het 2e jaarlijkse onderhoud. Dat betekent een retourtje Dronten. Op 1 dag heen en terug is me te ver, dus doe ik het in 2 dagen. Ik vertrek om 17.00 uit Den Haag, en volg de route die ik via de planner van de Fietsersbond op de Etrex heb gezet. Die voert langs de fietssnelweg langs de A12. Een fantastisch mooi en snel pad, glad asfalt. Bij Zoetermeer zijn ze helaas bezig met onderhoud en moeten fietsers een omleiding volgen. Omdat de werklui al gestopt zijn, gok ik er op dat ik er toch langs kan, en dit blijkt goed te kunnen. Op slechts 1 plaats moet ik er uit klimmen. Het is niet zo zeer dat ik geen omleiding wil volgen als wel dat ik niet graag wil afwijken van de geplande route.
Bij Reeuwijk buig ik af in zuid-oostelijk richting. Leuk fietswegje over smalle wegjes in een waterrijk gebied, met veel groene grasvlaktes. Echt een groene hart route. In Woerden draai ik een paar rondjes voor het station voordat ik de fietstunnel onder het spoor ontdek. Het vergt de nodige vaardigheid om de track foutloos te volgen, zeker als er lussen in zitten. Utrecht passeer ik aan de Noordkant, bij Maarssen. Dan volgt een stuk dat ik vanuit het vrijwilligerswerk voor Natuurmonumenten, bij Tienhoven, goed ken. Maarseveen, Westbroek.
En dan naar Maartensdijk. Vlak na Maartensdijk blijkt de track opeens te stoppen. Gelukkig had ik van de camping een waypoint gemaakt, zodat ik me geen zorgen hoef te maken te moeten zoeken. Toch weet ik in Lage Vuursche ipv de camping eerst nog een bungalowpark op te rijden, vanwaar ik echter naar de 100 m. verder gelegen camping (Farm Eterna). De 'natuurcamping' ligt midden in het bos. En er zijn tal van vogels. Ik kan gaan staan waar ik wil, ik kies een plek aan de rand die me het rustigst lijkt. Al met al een erg leuke camping, stijlvol, prima voorzieningen, en met zeer vriendelijke beheerders. De tent staat snel, ik neem een douche, kan nog een kop thee bestellen bij de receptie, eet wat brood, en bel dan Wilma. Die hoort via de mobiel het achtergrondkoor van de vogels.
Ik duik vroeg de slaapzak in. De nacht is wat onrustig. Omdat ik geen matje bij me heb, en de grond toch nog koud is, heb ik het niet echt lekker warm en word regelmatig wakker. Ook is de grond wat hard. Geen echt zachte bosmosgrond. Mede een reden waarom ik al vroeg eruit ga, 5.45 en omdat ik geen gasje bij me heb, ben ik ook snel onderweg. Dan volgt een prachtig stuk door de bossen.
Bij Nijkerk steek ik het Veluws Randmeer over. Weer eens iets anders dan via de Hollandse Brug. Dan volgt een leuk fietspad door het bos. Via Zeewolde en Biddinghuizen ga ik naar Velomobiel.nl waar ik om 9.00 aan kom. Aanwezig zijn Theo, Jan, Ymte en ?. Later komt Allert met zijn motor.
Ik lig lekker buiten in de zon, terwijl Jan met de fiets bezig is. Om 10.00 is er koffie, en om 11.00 zijn de werkzaamheden klaar. Ik rijd wat proefrondjes, en merk dat het sturen, remmen, en schakelen nu weer ok gaan, en ga huiswaarts via de bekende route langs Rietweg, Vogelweg, Weesp, Abcoude, (toch weer eerst fout naar rechts gegaan), Waver, pontje, Uithoorn (koffie bij de oude herberg), Langeraar.
17.45 terug. Geen snelle rit, maar meer zat er ook niet in. Ik merk dat hoe langer de tocht duurt, hoe lager de kruissnelheid wordt.
Weekendje wandelen in Brabant, 30 april – 2 mei 2011
Zorgvuldig gepland en door het mooie weer kunnen uitvoeren volgens plan. Op Koninginnedag vertrekken we ’s middags richting Brabant en zetten Kees’ racefiets aan het eind van het traject waar we willen uitkomen met wandelen, iets ten zuiden van Ulvenhout aan de Bredase weg. Via kleinere weggetjes, Chaam, Baarle Hertog en Poppel rijden we naar de eerste camping: Tulderheijde waar we een trekkershut gereserveerd hebben. Tulderheijde blijkt een enorm vakantiepark met een grote hoeveelheid vaste standplaatsen. Aan de rand nog wat trekkersveldjes en drie trekkershutten, waarvan de onze een leuk ruim ding blijkt, waar we kunnen koken, slapen op bedden en buiten eten aan de picknicktafel.
Onze buren in een andere trekkershut hebben de rare gewoonte dwars over ons terreintje en voor onze deur langs te lopen (terwijl er ook een andere route is), maar voor de rest zitten we daar heerlijk. De jongens gaan even zwemmen in de zwemvijver en wij koken een rijstmaal.
Na het eten maken we nog een wandeling naar een ven in de buurt; mooi is het avondlicht. Op de terugweg ontmoeten we een stevig paard (Belg) die met een minuscule pony op één veldje staat.
De volgende ochtend pakken we de rugzakken, parkeren de auto buiten de camping en kunnen starten met het eerste traject. Nog geen kilometer hebben we gelopen als we erachter komen dat we het routeboekje niet bij ons hebben. Ymte Jan en Wilma lopen terug naar de auto, en gelukkig daar ligt het – zonder boekje hadden we het kunnen vergeten! Aldus nogmaals gestart en nu lopen we in vier etappes de route van ca. 25 kilometer naar de paalcamping waar we willen overnachten. Door bos, over heide, langs vennen en beekjes, grasland en akkerland (asperges!), over zandpaden breed en smal, doorkruisen we een mooi stukje Brabant. We pauzeren op prachtige plekken: bij een ven, een landgoed en een zwemmeertje. De paalcamping waar we een bivak voor de nacht willen opslaan laat zich via de aanduiding in het boekje niet vinden, maar wel met de precieze coördinaten die Kees van de site van Staatsbosbeheer gedownload heeft op de GPS. Midden in het bos, op een uitermate rustig plekje, met wel een paal, maar geen pomp. En zoveel water hebben we niet meer, dus ’s avonds lopen we nog een keer naar de dichtstbijzijnde camping (ca. 1 km.) om onze flessen bij te vullen.
Met behulp van de meegebrachte tarp en touw creëren we een soort afdak, al is er geen spat regen voorspeld. Hij staat in ieder geval wel mooi. De grond is hier kurkdroog met veel mos en gras dus als ondergrond prima om op te slapen. Koken lukt goed op het meegebrachte gasstelletje, een open vuurtje maken is verboden en zou nu ook wel echt riskant zijn met deze droogte. We kaarten nog wat ’s avonds maar gaan ook zeer op tijd slapen, licht hebben we na 21.30 toch niet meer. En dan wordt het een gevecht met de muggen: wolken van die zoemende irritante insecten omringen ons en proberen in de slaapzak te kruipen. Helemaal dichthouden kun je niet want dan krijg je geen lucht meer. De enige die er geen last van heeft is Kees want die is als een blok in slaap gevallen. Naarmate het afkoelt door de nacht wordt het gezoem iets minder en lukt het ons een paar uurtjes slaap te pakken, maar erg uitgerust zijn we niet de volgende ochtend.
Toch blijft het prachtig: de opkomende zon door de bomen en dan een potje thee zetten te midden van zoveel natuur! We pakken de rugzakken weer in, die steeds minder zwaar worden nu het eten opraakt, en gaan weer op pad. De tweede etappe voert grotendeels door de Chaamse bossen en ook daar vennen en soms een moerasachtige ondergrond. Na ca. 15 kilometer zijn we bij het eindpunt. Kees gaat - na de aardbeien - meteen op de racefiets de auto halen (vermoeiend: een flinke tegenwind!) en is na een paar uur weer terug. Wij eten ondertussen een uitgebreide lunch en vermaken ons met een kaartspel en het redden van rupsjes die uit de bomen vallen. In ca. vijf kwartier rijden we terug naar huis.
+(2).JPG)
.JPG)
.JPG)
.JPG)
